قرار بود از شاعر و نویسنده ای بگم که رفتن زودهنگامش، یوزپلنگانی رو غرق در ماتم کرد که هنوز هم پس از سالها، یارای دویدنشون نیست. اما خوندن نوشته کوتاه زیر، بُرد هر آنچه که در سر داشتم.

"دوازده سال پیش، ساعت بیست دقیقه به هشت صبح چهارم شهریور هزار و سیصد و هفتاد و شش، با صدای لا اله الا الله بیدار شدم. تازه فهمیدم اون بیماری لعنتی، سرطان ریه پیشرفته بود و برای دلخوشی من بود که شب قبل وقتی دستش را گرفتم و پرسیدم: الان حالت چطوره بابا؟ گفت: بهترم، نگران چیزی نباش.

امروز سالگرد خاموشی بیژن نجدی است"

«یوحنا نجدی»

وصیت «بیژن نجدی»

"نیمی از سنگها، صخره ها، کوهستان را گذاشته ام

با دره هایش، پیاله های شیر

به خاطر پسرم

نیم دگر کوهستان، وقف باران است.

دریایی آبی و آرام را

با فانوس روشن دریایی

می بخشم به همسرم.

شب های دریا را

بی آرام ، بی آبی

با دلشوره های فانوس دریایی

به دوستان دور دوران سربازی که حالا پیر شده اند.

رودخانه که می گذرد زیر پل

مال تو

دختر پوست کشیده من بر استخوان بلور

که آب

پیراهنت شود تمام تابستان.

هر مزرعه و درخت

کشتزار و علف را

به کویر بدهید، ششدانگ

به دانه های شن، زیر آفتاب.

از صدای سه تار من

سبز سبز پاره های موسیقی

که ریخته ام در شیشه های گلاب و گذاشته ام

روی رف

یک سهم به مثنوی مولانا

دو سهم به "نی" بدهید.

و می بخشم به پرندگان

رنگها، کاشی ها، گنبدها

به یوزپلنگانی که با من دویده اند

غار و قندیل های آهک و تنهایی

و بوی باغچه را

به فصل هایی که می آیند

بعد از من ... ."