...

مرتضی- تو، عید برنامت چیه؟

سیمین- هیچی، ولی تو سعی کن بهت خوش بگذره. یه کمی هم به خودت برس، پای چشات هم بدجوری گود افتاده.

مرتضی-خوش بگذره؟ چه جوری؟ اگه یه روز نبینمت، قاطی می کنم، گیج می زنم، چه جوری بهم خوش بگذره؟ حرفی می زنی ها!

سیمین- زنت داره داغون می شه، من اینو قشنگ می فهمم.

مرتضی- می دونم. چی کار کنم؟ اصلا قاطی کردم، من شدم عین یه گاو، از خودم بدم میاد.

سیمین-اینجوری درست نیست ...

سیمین- فهمید؟ نه؟

مرتضی- نه، الان دیگه مطمءنه بین من و تو هیچی نیست.

سیمین- خب، پس خوب وقتیه.

مرتضی-برای چی؟ هان؟

سیمین- برای اینکه تمومش کنیم دیگه ...

سیمین- من فقط اومدم همینو بگم.

مرتضی- چی بگی؟ اومدی بگی ... تمومش کنیم، همینجوریه دیگه! به همین راحتی دیگه!؟ منم که ...

سیمین- مرتضی! بچم! داری گریه می کنی؟ ببینم چشماتو، دیوونه ...

سیمین-اگه زنت تو رو با یه زن خراب ببینه بهتره که اینجوری با یه زن دیگه ببینه ...

مرتضی- تو چرا نمی فهمی؟ من نمی تونم ...

سیمین- می تونی عزیزم، عادت می کنی. منم شوهرم اولا عاشقم بود، می مرد برام، ول کرد رفت. اصلا انگار که ...

سیمین- اصلا فکر کن یه خاطره ای بود، تموم شد، رفت ...

سیمین- ول کن، سیمین چه خریه!؟ ...

سیمین- مواظب خودت باش.

مرتضی- یه دقیقه بشین، می خوام باهات حرف بزنم.

سیمین- تموم شد همه چی.

...

توی این چند روزی که بین این قوم عرب، توی هتل اقامت دارم، به طرز کاملا محسوسی دچار بی حوصلگی و افسردگی شدم. نه جای مناسبی واسه گردش داره، نه مکانی که بتونی که وقتت رو اونجا، حتی با کمترین معیارهای خوشی سپری کنی. یه چند تا کافی شاپ و بار داره که از بس فضای بی روح و مایوس کننده ای دارن، پس از یک بار آزمایش، رغبتی برای رفتن دوباره به اونجا حاصل نمی شه. حتی مراکز خرید، که معمولا می شه زمان زیادی رو در اونجا به بطالت گذروند، در این شهر بسیار کمه و اگر هم هست، قیمتهایی چند برابر مرکز خریدی مثل «مجتمع تندیس» خودمون دارن. حتی لذت هم صحبت شدن با یه همزبون که هیچ، با یه زبان متفاوت هم، بسی خیال واهیه. تنها موهبتی که وجود داره اینترنت رایگان هتله، که می شه ساعت ها در وبلاگ ها و سایت های مختلف، غوطه ور شد. دیشب به فکرم رسید که برنامه «نود» رو از اینترنت ببینم، ولی با خودم تصور می کردم تماشای یه برنامه تلویزیونی فوتبالی که اساسش بر پخش تصاویر فوتبال و تحلیل اونهاست و البته در کنار اون، بازیهای تصویری «عادل فروسی پور» قسمت شیرین کنندشه، با تصویر منقطع دریافتی از اینترنت، نباید لطف و صفایی داشته باشه. اما پس از گذشت فقط لحظاتی از تماشای «نود» به شکل تکه تکه، فهمیدم که سخت در اشتباه بودم و قدرت ماورایی «فردوسی پور» در اجرای برنامه خیلی بیشتر از اینهاست که فقط به تصاویر محدود بشه.

- کشتی اختصاصی «سلطان قابوس»، پادشاه عمان

توی این معدود دفعاتی که از ایران خارج می شم، از لحظه ورود به هواپیما با خودم تصور می کنم که دارم برای همیشه از ایران می رم، سعی می کنم تجسم کنم اون موقع که شاید دور هم نباشه چه حسی خواهم داشت. حس عجیبیه، اصلا حس خوبی نیست. وقتی از اون بالا، از بین ابرها، به پایین نگاه می کنم و به خودم می گم شاید این آخرین نگاههای تو به این مرز و بوم به عنوان جای زندگی باشه، حسی سراسر غم، همراه با یه نفرت سیاه وجودمو فرا می گیره. نفرت از همه کسایی که خواسته یا ناخواسته، با فکر، سیاست و رفتارشون، غربت نشینی رو برای مردم این محدوده جغرافیایی به یک آرمان تبدیل کردن.